Γράφει ο Μανώλης Α. Χριστουλάκης.
Ο Μάριος, ο μαθητής της Β΄ Λυκείου και εγγονός ενός φίλου και συμμαθητή μου στο Γυμνάσιο, με επισκεύτηκε για να μου ευχηθεί για τις επικείμενες γιορτές και βρήκε την ευκαιρία να μου παραπονεθεί λέγοντάς μου "θείε, είμαι πικραμένος γιατί δεν βρέθηκε κανένας να δώσει απαντήσεις στις απορίες μου, που είχα διατυπώσει στην προηγούμενη συνάντησή μας. Είναι τόσο ασήμαντα τα ερωτήματα ενός μαθητή, που δεν αξίζουν μιας απάντησης; Εγώ, θείε, θα συνεχίσω να διατυπώνω τις απορίες μου με την ελπίδα ότι κάποτε, κάποιος θα ενδιαφερθεί να δώσει απαντήσεις".
Με αυτό το σκεπτικό ο Μάριος άρχισε τις βασανιστικές, για μένα, απορίες του.









